Özerk Türk Cumhuriyeti: Bir Hayalin Peşinden
O sabah, Kayseri’nin soğuk rüzgârı yüzümü kavradığında, içimden bir şeyler kıpırdamaya başladı. Ne vardı ki o an, dışarıda yoğun kar yağarken, ben yalnız başıma camdan bakarken? O kadar çok düşünüyordum ki; aslında bir adım uzakta duran hayalini… Özerk Türk Cumhuriyeti. Evet, doğru duydunuz, o sözcüğü hatırladım. Bir anda, çocukluk yıllarımdan beri duyduğum, ancak bir türlü gerçek olamayacak bir şey olarak düşündüğüm, “Özerk Türk Cumhuriyeti” fikri gözümün önüne geldi.
Bir Düş, Bir Gerçek, Bir Yalnızlık
Hep aklımda olurdu. Kayseri’nin karanlık sokaklarında yürürken, nasıl bir dünya olurdu orası? Belki de o kadar hayalci bir gençtim ki, küçük yaşlarda büyük hayaller kurmak beni rahatlatıyordu. Bu hayaller, bazen parlayan bir umut ışığı gibiydi. Hep gözlerimi kapatıp, bir gün Türk milletinin bağımsızlık ve özgürlüğünü kutlayacağı bir yerin nasıl bir yer olacağını düşünürdüm. Gerçekten mi? Ya da bu sadece bir rüya mıydı? Benim gibi sıradan bir gencin hayal ettiği bir dünya olabilir miydi? Bir gün gerçekten Özerk Türk Cumhuriyeti kurulur mu? Ama hayır, bu düşünceler beni sadece başka bir yere götürürdü. Bu düşüncelerin içinde kaybolur, sonra içimde bir boşluk hissi doğardı. Kimse bu hayallerimi anlamazdı. Kimse bu cumhuriyetin ne kadar değerli olduğunu anlayamazdı.
Bir gün, sabah ofise gittiğimde, bilgisayarımın başında otururken bir haberle karşılaştım. “Özerk Türk Cumhuriyeti kuruluyor,” yazıyordu. Başlangıçta inanmadım. Yanıltıcı bir başlık olduğunu düşündüm. Ama derin bir nefes alarak haberi okudum. Gözlerim neredeyse ağlamaktan büyüyecek kadar açıldı. Özerk Türk Cumhuriyeti! Gerçekten mi? Bu gerçekti. Birden tüm ofisteki sesler silindi. Hiçbir şey duymadım. Bu kadar büyük bir değişim, hayatımda hiç olmadığı kadar gerçekti. Bir hayal mi, bir rüya mı? Bilmiyorum ama anladığım tek şey, bir yolculuğa çıkmak zorunda olduğumdu.
Yolculuk Başlıyor: Gerçek Mi, Hayal Mi?
Günler geçtikçe, düşüncelerim içimde yankı yapıyordu. “Özerk Türk Cumhuriyeti”ni ilk duyduğumda, içimde bir boşluk vardı. Ama zamanla, bu boşluk o kadar büyüdü ki, o an ne hissettiğimi anlayamadım. Bir yanım çok heyecanlıydı, bir yanım ise hala o kadar kararsızdı. Gerçekten bu cumhuriyetin kurulması, milletin birleşmesi anlamına mı geliyordu? İnsanlar, her türlü zorlukla, bu kadar uzun bir yolculuktan sonra tek bir çatı altında birleşebilir miydi? Ama kalbimde, bir şey daha vardı. Bir umut. Evet, bir umut. Belki de yıllardır içimde büyüttüğüm o küçük, umut dolu hayalim, nihayet gerçek oluyordu. Belki de bu hayalin peşinden gitmek, her zaman peşinden koştuğum bir amaç olacaktı.
Bir hafta sonra, telefonuma bir bildirim geldi: “Özerk Türk Cumhuriyeti’nin ilk hükümeti kuruldu.” Kalbim hızla atıyordu. Bu nasıl bir duygu? Başka bir dünyaya, başka bir gerçeğe adım atıyordum. Benim de bu süreçte bir yerim olacak mıydı? Yoksa bir izleyici olarak mı kalacaktım? Bu fikri çok sevmiştim, ama her şeyin beni daha da derinleştirip, daha da kırılganlaştıracak bir yolda ilerleyeceğini hissetmiştim. Birçok sorum vardı. Ancak hepsinden önce gelen tek bir soru vardı: “Gerçekten istediğim şey, bu muydu?”
İçsel Düşünceler: Kimim Ben ve Nereye Gideceğim?
Bir akşam, Kayseri’nin o soğuk sokaklarında yürürken, birden durdum. Yıldızlar, karla kaplı her yerin üzerinden parlıyordu. O an bir şey fark ettim. Her zaman bu hayalin içinde kaybolmak istemiştim ama içimde bir boşluk vardı. Bu boşluk bana, belki de gerçekte daha önemli olan bir şeyi hatırlatıyordu. Bu cumhuriyetin kuruluşu, evet, muazzam bir şeydi. Ama ben, her zaman bu hayallerin ardında, “gerçek kimliğimi” aramıştım. Hep kaybolmuş bir şekilde, belki de bir yerlerde bu sorulara yanıt aramıştım. Ancak, belki de tek yapmam gereken şey, “Özerk Türk Cumhuriyeti”nin hayalini kurmaktı. Ne olursa olsun, bana ne olursa olsun, belki de bu hayal gerçeğe dönüşmese bile bir an için umut olabilirdi. Bir şeyler hep düzelecekti, bunu biliyordum.
Sonuçta Ne Oldu?
Ve şimdi, içimdekileri anlattım. Bu yazıyı yazarken bile, “Özerk Türk Cumhuriyeti”nin ne olduğu hakkında hala çok şey bilmiyorum. Ama bu bir hayal değil, bir umut. Her zaman bu tür umutlarla yaşıyoruz. Belki bir gün, bu Cumhuriyet gerçekten kurulur. Kim bilir? Ancak bu hayalin peşinden gittiğimde öğrendiğim tek şey, bazen yolculuk, hedeflerden daha değerli olabiliyor. Benim için bu, hem bir başlangıç hem de bir bitişti. Ama unutma, hayatta her şey mümkündür, yeter ki bir yerden başla.